میدانی آدم لجبازی هستم؛بر نظر مخالف خود پافشاری می کنم، بحث میکنم، دعوا می کنم و از حرف خود هرگز کوتاه نمی آیم؛ اما، راستش را بخواهی،چند وقتی ست مقابل تو مانند همیشه نیستم؛گاهی حتی خودم را نمی شناسم!در کنار تو، از آن کسی که آماده لج کردن با عالم و آدم، زمین و زمان است، خبری نیست؛کنار تو آرام می شوم، گوش فرا می دهم،تک تک کلماتت را با دقت وارسی می کنم؛و جالب اینجاست،در هر مسئلهی که باشد، حق را به تو می دهم..._صدای امواج

در آخر او ماند و خاطراتی که از معشوقش در ذهن ساخته بود؛

معشوق سحر انگیز،هرگز نگفته بود دوستش دارد،

از چشمان دلربایش نقشی بر نیاورده بود،

حتی در شب های تیره دستش را با محبت لمس نکرده بود و بوسه ای بر لبانش هدیه نداده بود...

با این حال او مانده بود همراه با احساسی که نمی دانست از کجا آغاز شده است...

_صدای امواج

اقیانوس خشمگین شده بود،ساکنینش را متلاطم کرده بود؛ماهی ها و کوسه ها بی قراری می کردند، باران هم با اون همدست شده بود و غوغا میکرد؛تمام توجه های عالم به سمت اقیانوس رفته بود و از زمین و زمان جویای حال او بودند؛گویی دعوا کرده بود‌. اما با که؟اهمیتی نداشت.کوچکتر بود و حواس ها را جمع خود نمی کرد،همچون اقیانوس احساساتش را به همه نشان نمی داد؛اما او هم رنج می کشید.در تمام آن شب کسی حالش را نپرسیدحتی یک ماهی کوچک!دیوانه‌دریا تنها ماند؛آخر‌ مگر دردهایش شنیده می شد؟_صدای امواج

میخواستم بیرون بروم، بخندم ، فریاد بکشم

چیزی گلویم را فشار میداد و قلبم را به تپش می انداخت

خیالم آزادانه پرواز می کرد و آرزوها داشت

اما زمین، دو پایم را محکم زنجیر کرده بود

آن وهم های دلهره آوری که سایه بر تمام خیال های روشنم می انداخت

ناچار مانده بودم،

میانِ آن که مرا زندانی کرده بود و روحی که میخواست پرواز کند؛

_صدای امواج

میان آن غریبه ها، او برایم نزدیک تر از یک آشنا بود،

لمسی نبود اما قلب هایمان یکدیگر را شناخته بودند؛

جز روزمرگی هایمان حرفی به میان نمی آمد اما، گویی هزاران سال باهم در جاده زندگی قدم زده بودیم و خاطره داشتیم.

چشم ها دروغ نمی گفتند،

در پس آن نگاه ها، احساساتی فراتر از تجربه ها سخن می گفت...

_صدای امواج

نمی دانم عشق چیست، چه حال و هوایی دارد، از کجا آغاز می شود و چقدر ماندگار است؛با خود می گفتم شاید وهم و خیال است؛ مانند همان داستان های کودکی که در دنیای واقعی جای نداشتند؛خیالی ست که مدتی دچارش می شوند و در نهایت می گذرد و نمی ماند‌.این عشق هر چه که باشد، هیچ شباهتی با تصورات من ندارد؛آری؛ عشق معجزه ای ست فراتر از تمام منطق های دنیا؛استدلال ندارد، اثبات نمی شود، نهایت نمی یابد...عشق شاید شبیه داستان های کودکانه باشد ،اما نه به خاطر عدم وجودیتش،بلکه چون همان پاکی ، سادگی و آرزوهای بلند را به ار